شهر و شعر معاصر ـ ١   

.

نیچه با لباس کردی

 

نه این نگاه کردن نیست

جهان را تمام شده بدان

شهر را از چه می انباری؟

از تندیس فراموشی؟

یا چشمی که زیر پالتو پنهان کردی

برای روز مبادا؟

...

از شهر حرف نزن

و آن سایه های سفیه من  ؛

زنان   زنای آفرینش اند

مردان قصاص عقوبت؛

بیهوده نیست این جفت بی امکان؟

                         وقتی نه آفرینش زنده است

                         و نه عقوبت؛   

...

در خیابان ها

این ما هستیم

لشکر افیون

که تا مغز ایده آلیسم

پروتئین های سیاه را تئاتر می کنیم              و مد می شویم

 

چطور انتظار داری سوسیالیسم به فاجعه معتاد نباشد؟

و دموکراسی

در ازای یک حبه حشیش

زنش را به فاشیسم نفروشد؛

چطور انتظار داری من امام  زمان نباشم

                                        که برای خودکشی

                                        در خیابان طالبان

                                         با تاپ و شلوارک راه می روم ...

 

ما بیماریم

ما پیوسته در قناعت خویش بیماریم

....

 

تلخیص از شعر بلند نیجه در لباس کردی از کتاب باجه نفرین نوشته مریم هوله 

 

لینک